'Het voelt hier echt als thuiskomen'

Nieuwe stap

Enkele jaren geleden besloot Rachida weer naar school te gaan. ‘De kinderen kregen de leeftijd dat ik niet meer altijd thuis op ze hoef te wachten als ze uit school komen dus er kwam tijd ‘vrij’. Niet dat ik stil zat, ik deed bijvoorbeeld altijd al vrijwilligerswerk, maar ik wilde weer ‘echt’ aan de slag. Maar dan wel in een andere branche dan voorheen’ vertelt Rachida. Voordat Rachida kinderen kreeg, werkte ze in de commerciële binnendienst. ‘Dat sloot toen aan bij mijn diploma commerciële marketing en communicatie, maar dat zie ik mezelf niet meer doen.’

Persoonlijk maatschappelijke zorg

En dus ging Rachida op zoek naar iets wat ze wél wilde. Ze ging zich oriënteren en kwam uit op de opleiding persoonlijk maatschappelijke zorg (niveau 4). ‘Ik wilde sowieso iets doen wat ertoe doet, het moet voldoening geven. Bij deze opleiding had ik meteen een goed gevoel. Ik had mezelf ook als doel gesteld om deze driejarige opleiding in twee jaar te halen, dat moet lukken. En ik kan zeggen dat ik begin november ben geslaagd,’ glundert Rachida. En terecht, want wie kan er zeggen dat ze een opleiding verkort afrondt en bovendien nog met twee tienen op haar laatste opdrachten.

‘Het was echt wel doorwerken, maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik wist waarvoor ik het deed. Ik zat in de klas met jongeren vanaf een jaar of twintig, die mij liefkozend Mama Rachida noemden, dat vond ik wel grappig,’ vertelt Rachida.

Stage

Ruim een jaar geleden startte Rachida met haar stage bij ons. ‘Daarvoor had ik bij Envida stagegelopen. Daar waren onze cliënten dementerende ouderen en ouderen met gedragsproblemen. Hoewel ik daar mijn stage goed kon lopen, haalde ik geen voldoening uit het werk. Dat wilde ik dus echt anders,’ deelt Rachida.

‘En zo kwam IZEO Via Jeugd ter sprake. Er werd al aangegeven dat deze stageplek eigenlijk voor derdejaars studenten was voorbehouden, maar omdat ik én een versneld traject deed én zelf ook al ouder ben dan de gemiddelde tweedejaars ben ik er toch tussengekomen,’ vertelt Rachida.

Het hele jaar liep ze twee dagen in de week mee op IZEO Via Jeugd. ‘Ik liep met name met Veronique mee, leerlingen die uitstroomprofiel dagbesteding hebben. En daarnaast hielp ik Caroline bij horeca. Dat vond ik allebei heel leuk om te doen.’

Contract

'Nadat ik officieel klaar was met de opleiding ben ik hier vrijwillig stage gaan lopen. Ik wilde gewoon niet stoppen, ‘ik vind het veel te leuk hier’ zei ik ook tegen de collega’s hier,’ lacht Rachida. ‘Ik vind de doelgroep leuk, de dingen die ik hier doe vind ik leuk. Ik kom echt iedere dag met plezier hiernaartoe.’

Inmiddels is de kogel door de kerk en weet Rachida dat ze in ieder geval dit schooljaar kan blijven. ‘Ja, ik heb nu een contract voor vier dagen in de week tot aan de zomervakantie. En dan zien we tegen die tijd wel hoe of wat,’ zegt Rachida optimistisch. Tot die tijd is ze voornamelijk te vinden bij horeca, samen met collega Caroline. ‘Maar het kan ook zijn dat ik soms op een andere locatie moet uithelpen, dat vind ik ook prima.’

Voldoening

Heeft Rachida hier die voldoening gevonden waarover ze eerder sprak? ‘Zeker!’ klinkt het enthousiast. ‘Als ik al maar iets kleins kan doen om de jongere te helpen of blij te maken, dan ben ik al blij. En dat kan van alles zijn: het geven van een tip of advies, een luisterend oor bieden, een goed gesprek, even een knuffel. Weet je, ik geef ze het respect en het advies dat ik ook aan mijn eigen kinderen zou geven.’

‘Het voelt als thuiskomen’

Inmiddels loopt Rachida dus al een tijd bij IZEO Via Jeugd rond. ‘Ik zag en merkte al op de eerste dag dat de sfeer hier goed is. Iedereen respecteert elkaar en heeft niet meteen een oordeel. Dat vind ik heel belangrijk. Eigenlijk kun je zeggen dat ik vanaf het begin van mijn stage nog geen dag heb gehad dat ik met tegenzin naar het werk ben gekomen. Sterker nog, in het weekend verheug ik me er al op dat ik kan komen. Geen dag is hetzelfde, je weet nooit hoe de situatie hier is, je moet altijd alert zijn, maar dat is juist het leuke. En het fijne is dat je voelt dat we dit samen doen. Het voelt hier echt als thuiskomen, ik heb het echt getroffen hier.’